گمان رفت از درفش تیغ در مشت

هوا از پر کرکس چو پر زاغ

پر کرکس که می زد ناله زار

صلامی داد کر کس را به مردار

که محرابیست یا محراب زرتشت

ز شمشیری که هر یک سیر می زد

شعاع تیغ هم شمشیر می زد