من که بوم خاک زبون آمده

وانکه همه نیست کند هم توئی

چون ز فنا نیست شود هستیم

جام رضا بخش از آن مستیم

صورتی از نیست برون آمده

تا کنم از هستی خود با تو یاد

کز خود هستی خود شرم باد