کز خود هستی خود شرم باد

من که بوم خاک زبون آمده

صورتی از نیست برون آمده

تا کنم از هستی خود با تو یاد

گر تو ز موجود نباشد بزیست

آدمی فانی و معدوم کیست

چون سر دعوی کشد آن کس زهست