آدمی فانی و معدوم کیست

تا کنم از هستی خود با تو یاد

کز خود هستی خود شرم باد

گر تو ز موجود نباشد بزیست

چون سر دعوی کشد آن کس زهست

کو ز قفای دو عدم گشت پست

هستی مطلق که درو حق تراست