سردی دل مردگی دل بود

زنده به دل باش که عمران بود

غمزده به جان که غم اندوز نیست

سوخته به دل که در او سوز نیست

خون چو به تن سرد شود گل بود

ز اهل تکلف نتوان یافت سود

تا نبود شعله هستی فروز