عشق زبانی ز هر افسرده پرس

خون چو به تن سرد شود گل بود

ز اهل تکلف نتوان یافت سود

تا نبود شعله هستی فروز

سوزش آن از دل آزرده پرس

ذوق نمک گر چه زبان را خوش است

چون به جراحت فگنی آتش است