عارف هشیار ز بوی گلاب

چاشنی باده تلخ آنکه یافت

روی ز شیرینی عالم بتافت

شیفته از بوی می افتد خراب

جان به یکی جرعه که این نکته ریخت

کرد خرد حمله و بیرون گریخت

زنده نه آن است که جانی دروست