کبوتر در هوای یار چالاک

نداری شرم از این ایمان بی درد

چو قمری را دهی بی جفت پرواز

ز بستان در قفس رغبت کند باز

فرو افتد ز ابر تیره بر خاک

ترا گر پای در سنگی براید

چو بی دردی ز دردت جان براید