فرو افتد ز ابر تیره بر خاک

چو قمری را دهی بی جفت پرواز

ز بستان در قفس رغبت کند باز

کبوتر در هوای یار چالاک

ترا گر پای در سنگی براید

چو بی دردی ز دردت جان براید

فدای عشق شو گر خود مجازیست