باشگ و ناله کس ننمودی آهنگ

که شهر آسوده گشت و کشور آباد

مقیمان زمین زان مهربانی

همه مشغول عیش و کامرانی

مگر چشم صراحی و رگ چنگ

بجز چو بین که در ره خار بودش

وزو پای مراد افگار بودش