وزو پای مراد افگار بودش

باشگ و ناله کس ننمودی آهنگ

مگر چشم صراحی و رگ چنگ

بجز چو بین که در ره خار بودش

نبود از کین دران فرخنده ایام

کس آهن دلت را ز چو بینه بهرام

از او او رنگ هرمز را نوی بود