که بود آماج داری در میانه

برابر چشم بر چشم ایستادند

نظر دزدیده رو برو نهادند

شدند از تیر یکدیگر نشانه

بسی کردند ترتیب سخن ساز

ز حیرت هر دو را برنامد آواز

نگه می کرد ماه از گوشه چشم