نگه می کرد ماه از گوشه چشم

که بود آماج داری در میانه

بسی کردند ترتیب سخن ساز

ز حیرت هر دو را برنامد آواز

دلش پر مینگشت از توشه چشم

چو نتوانست ازو دل را جدا کرد

جنیبت راند و دل بر جا رها کرد