دلش پر مینگشت از توشه چشم

بسی کردند ترتیب سخن ساز

ز حیرت هر دو را برنامد آواز

نگه می کرد ماه از گوشه چشم

چو نتوانست ازو دل را جدا کرد

جنیبت راند و دل بر جا رها کرد

ز بی صبری جفا می دید و می رفت