چو آمد آفتاب از بیت معمور

کشید از ره شیرینی زبانی

که یارب این چه دولت بود ما را

که ابری چون تو مهمان شد گیارا

سزد گر کلبه ما را دهد نور

سخن را کرد خسرو باز بستی

کز آسیب فلک دارم شکستی