همی شد پای کوبان سر ز گردن

خدنگ از سینه دل می کرد غارت

کمان می کردش از ابرو اشارت

باستقبال مرگ از تیغ خوردن

جگرها از بلارک چاک می شد

به گردون بانگ چاکا چاک می شد

به گرمی تو سنان چون برق گشته