ملک بایست و نابایست برخاست

تنش چو ن رشته مریم شد از غم

ز بیماری به بستر خفت ماهی

و زان پس جست دیگر خواب گاهی

به صد شادی بساط ماتم آراست

دل از سودای شیرین در غم افگند

بهانه بر فراق مریم افگند