بهانه بر فراق مریم افگند

ملک بایست و نابایست برخاست

به صد شادی بساط ماتم آراست

دل از سودای شیرین در غم افگند

به ماتم کرد پیراهن بسی چاک

ولیکن در هوای یار چالاک

چو شیرین دید کز خس رفته شد راه