رهی در مغز خارا باز کرده

فرس میراند در وی با دل تنگ

ز نعل رخش می برید فرسنگ

ز خارا دید جوئی ساز کرده

درو سنگی تراشیده چو سندان

سپید و نغز چون گلبرگ خندان

به حیرت گفت کاحسنت ای هنرمند