درو سنگی تراشیده چو سندان

ز نعل رخش می برید فرسنگ

ز خارا دید جوئی ساز کرده

رهی در مغز خارا باز کرده

سپید و نغز چون گلبرگ خندان

به حیرت گفت کاحسنت ای هنرمند

کز آهن سنگ را دانی چنین کند