سزاوار شمردن استخوانش

گرامی پیکرش مانده خیالی

چنان بدری ز غم گشته هلالی

بلا بیش از شمردن دیده جانش

رخش پر خون و سر تا پای پر خاک

میان خاک و خون غلطیده غمناک

بگفتش کیستی و در چه سازی