رخش پر خون و سر تا پای پر خاک

چنان بدری ز غم گشته هلالی

بلا بیش از شمردن دیده جانش

سزاوار شمردن استخوانش

میان خاک و خون غلطیده غمناک

بگفتش کیستی و در چه سازی

بگفتا عاشقم در جان گدازی