بگفتا کاوم از مژگان به فرسنگ

بگفت آید گهی خوابت درین باب

بگفت آری برادر خوانده خواب

بگفت ار گوید از ناخن بکن سنگ

بگفتش خوش بزی چند از غم دوست

بگفتا چون زیم چون جان من اوست

بگفت از عشق جانت در هلاکست