مزاجش را به پوزش راز پرسید

قدم در دوستی بر جای دارد

زبان را داشت زان جولان گری باز

بر آئین دگر شد نکته پرداز

وزان حال پریشان باز پرسید

که چونی وز کجا افتادت این روز

که می سوزد دل من بر تو زین سوز