به منزل شد ز کوهستان اندوه

که خواهد ماندن از تاج و نگین فرد

دل شه زین جواب آتش انگیز

به جوش آمد چو دیگی ز آتش تیز

غبار کوه کن بر سینه چون کوه

ز فرهاد آنچه در دل داشت حالی

دل اندر پیش یاران کرد خالی