که ای در سنگ مانده پای در گل

به زاری گفت بازم گو چه گفتی

که هوش از جان و جان از تن برفتی

جوابش داد مرد آهنین دل

چه کاوی کان که آن گوهر ز کان رفت

ز بهر کالبد غمخور که جان رفت

تو در کاری چنین زحمت مکش بیش