چه کاوی کان که آن گوهر ز کان رفت

که هوش از جان و جان از تن برفتی

جوابش داد مرد آهنین دل

که ای در سنگ مانده پای در گل

ز بهر کالبد غمخور که جان رفت

تو در کاری چنین زحمت مکش بیش

که برد آن کار فرما زحمت خویش