چه در دست آمد آن نامهربان را

غریبی را به غربت خانه خاک

بسی بگریست شیرین بر غریبیش

فزونتر زان ز بهر بی نصیبیش

که بی جرمی بکشت آن بی زبان را

چو نتوانست خونم را پی افگند

گناهم را سیاست بر وی افگند