مهی در سلخ و نامش ماه سامان

به خدمت بود فرتوتی کهنسال

چو گردون در جهان سوزی شده زال

نگون پشتی ولیکن کژ خرامان

بهر جا در مصیبت روفته جای

بهر کو در عروسی کوفته پای

گشاده گریه تزویر چون می