ز من با شرط تعظیمی که دانی

که امیدم نبود از مادر خویش

کشد تقدیر جان کم نصیبان

گنه بر مرگ و تهمت بر طبیبان

زمین بوسی به بزم خسروانی

به مالی زیر پایش دیده غمناک

بگوئی آسمان را قصه خاک