که امیدم نبود از مادر خویش

که رحمت بر تو باد ای مادر پیر

که در زحمت نکردی هیچ تقصیر

ز تو آن سایه دیدم بر سر خویش

کشد تقدیر جان کم نصیبان

گنه بر مرگ و تهمت بر طبیبان

ز من با شرط تعظیمی که دانی