همی نالید کای شب چند ازین داغ

ز غم بی خواب شیرین سیه روز

به آب دیده با شب راز می گفت

ز روز بد حکایت باز می گفت

همائی را مکش در چنگل زاغ

به پایان شو که من زین بی قراری

به خواهم مردن از شب زنده داری