به پایان شو که من زین بی قراری

ز روز بد حکایت باز می گفت

همی نالید کای شب چند ازین داغ

همائی را مکش در چنگل زاغ

به خواهم مردن از شب زنده داری

چو خسبی آخر ای صبح سیه روی

به آب چشم من رخ را فرو شوی