چو خسبی آخر ای صبح سیه روی

همائی را مکش در چنگل زاغ

به پایان شو که من زین بی قراری

به خواهم مردن از شب زنده داری

به آب چشم من رخ را فرو شوی

چه شد یارب پگه خیزان شب را

که در تسبیح نگشایند لب را