که بانگی در نمی آرد به هنگام

مگر بر نوبتی خواب اشتلم کرد

که امشب خاستن را وقت گم کرد

مگر شد بسته مرغ صبح در دام

مگر دود دلم عالم سیه کرد

دم من شمع گردون را تبه کرد

وگر نه کی شبی را این درنگ است