امیدم هست کامیدم بر آری

ز بی کامی دلم تنگ آمد از زیست

تو میدانی که کام چون منی چیست

چو تو امید هر امیدواری

جز این در دل ندارم آرزوئی

که یابم از وصال دوست بوئی

ز حرمت داشتی چون بی وبالم