که ماند اندر پس کوه آفتابش

تعجب کرد و حیران ماند زان کار

که نخل بارور چون گشت بی بار

جهان شب شد به چشم نیم خوابش

به خواری بازگشتن خواست در حال

که خواندش نازنین ز آواز خلخال

ملک را کامد آن آواز در گوش