چو سر بر کرد سوی قصر والا

که خواندش نازنین ز آواز خلخال

ملک را کامد آن آواز در گوش

به جان بی خبر باز آمدش هوش

زمین بوسیده ماه سرو بالا

دمید از هر دو جانب صبح امید

مقابل شد به دلگرمی دو خورشید