چو آب چشم خود غلطید در خاک

چو آمد پیش آن از رده خویش

پشیمان از خود و از کرده خویش

به زاری پای شه بوسید غمناک

چو شه این دید دودش در سر افتاد

ز پشت زین چو بیهوشان در افتاد

فتاده هر دو تن تا دیر ماندند