چو آمد پیش آن از رده خویش

حجاب نام و ننگ از پیش برداشت

ز بی صبری دوید از پرده بیرون

حیا را مقنع از سر کرده بیرون

پشیمان از خود و از کرده خویش

به زاری پای شه بوسید غمناک

چو آب چشم خود غلطید در خاک