ز بی صبری دوید از پرده بیرون

نیامد بند بال سودمندش

دل از عقل خیال اندیش برداشت

حجاب نام و ننگ از پیش برداشت

حیا را مقنع از سر کرده بیرون

چو آمد پیش آن از رده خویش

پشیمان از خود و از کرده خویش