او شسته ز جان خویشتن دست

این دیده درو به چشم پاکی

او نیز، ولی به شرمناکی

این گشته به آب دیدگان مست

این کام خود از فغان خود دوخت

او، سینه خود، ز آه خود سوخت

سلطان خرد برون شد از تخت