سلطان خرد برون شد از تخت

او شسته ز جان خویشتن دست

این کام خود از فغان خود دوخت

او، سینه خود، ز آه خود سوخت

هم خانه به باد داد و هم رخت

فریاد شبان بمانده از کار

میش آبله پای و گرگ خون خوار