او تخته به آب دیده می شست

می سوخت چو شمع با رخ زرد

در گریه و سوز خنده می کرد

دانا رقمش به تخته می جست

استاد، سخن ز علم می راند

او جمله کتاب عشق می خواند

وان لعبت دردمند دل تنگ