وان لعبت دردمند دل تنگ

او تخته به آب دیده می شست

استاد، سخن ز علم می راند

او جمله کتاب عشق می خواند

دل داده به باد و مانده بی سنگ

خون دلش از صفای سینه

پیدا چو می اندر آب گینه