پیدا چو می اندر آب گینه

وان لعبت دردمند دل تنگ

دل داده به باد و مانده بی سنگ

خون دلش از صفای سینه

بر چهره ز شرم پرده می دوخت

و آتش به دلش گرفته می سوخت

هر چند که غنچه بود سر بست