دل داده به باد و مانده بی سنگ

استاد، سخن ز علم می راند

او جمله کتاب عشق می خواند

وان لعبت دردمند دل تنگ

خون دلش از صفای سینه

پیدا چو می اندر آب گینه

بر چهره ز شرم پرده می دوخت