و آتش به دلش گرفته می سوخت

خون دلش از صفای سینه

پیدا چو می اندر آب گینه

بر چهره ز شرم پرده می دوخت

هر چند که غنچه بود سر بست

می کرد ز بوی خلق را مست

بودند به زاری آن دو غم خوار