هر چند که غنچه بود سر بست

پیدا چو می اندر آب گینه

بر چهره ز شرم پرده می دوخت

و آتش به دلش گرفته می سوخت

می کرد ز بوی خلق را مست

بودند به زاری آن دو غم خوار

در چنبر یکدگر گرفتار