یاری نه که سینه را بکاود

چون تربت مجرمان پر از دود

صبری نه که دل به راه دارد

واندیشه به دل نگاه دارد

خونابه دل برون تراود

با زیستنی چنان که دانی

می بود به مرگ و زندگانی